اکسیژن بیرونی از بقا، رشد و تکثیر همه ارگانیسم های مصرف کننده اکسیژن است. اکسیژن بالا و پایدار در هوا، حدود 21 درصد است، بنابراین تهدید بیولوژیکی زمین و به ندرت هیپوکسیا؛ اکسیژن محلول در آب کمتر فرار است اکسیژن حل شده اشباع شده تنها معادل مقدار اکسیژن در هوا 1/20 آب شیرین عمومی، کم آب دریا، بنابراین مقدار اکسیژن محلول در آب به زندگی حیوانات آبزی فرآیند پدیده زندگی و یک عامل محدود کننده، یکی از مهم ترین عوامل در حوزه آبزیان.
با این حال، در عمل پرورش، برای مدت طولانی به دلیل عدم نظارت به موقع و موثر اکسیژن محلول در آب، آسیب بالقوه به اکسیژن محلول از عدم دانش، بسیاری از گروه های پرورش در نظر هزینه اکسیژن، آبزی پروری پدیده شناور به عنوان معیار برای قضاوت در مورد کفایت اکسیژن محلول در آب، سرخ شناور را بعد از اقدامات هوادهی مشاهده می کنید، این در واقع اکسیژن به عنوان یک اقدام "کمک" است؛ برخی از گروه های کشاورزی نگرانی در مورد تاثیر هیپوکسای آب بر موجودات کشت داده، بدون در نظر گرفتن وضعیت واقعی اکسیژن حل شده، اکسیژن به طور مداوم در محیط آبزی پرورش آب، اکسیژن غلظت در وضعیت بالا است. این روش های غیر علمی مدیریت است که اغلب منجر به تلفات غیر ضروری یا کاهش مزایای بالقوه می شود.
اکسیژن محلول در بدن آب در یک حالت مولکولی حل شده است. اکسیژن حل شده در آب (حل شده) و تحلیلی (انتشار) یک روند پویا و برگشت پذیر است، زمانی که مقادیر حل شده و تحلیلی برابر است، یعنی برای رسیدن به تعادل پویا اکسیژن محلول، غلظت اکسیژن در آب تحت شرایط اشباع حل شده است مقدار اکسیژن، اکسیژن محلول اشباع شده است. مقدار اکسیژن محلول اشباع شده در آب تحت تاثیر فشار بخشی از اکسیژن جو، دمای آب و عوامل دیگر مانند گازهای دیگر، ماده آلی یا ماده معدنی است. اکسیژن محلول اشباع شده در آب به طور مثبت با فشار جزئی اکسیژن اتمسفر ارتباط دارد. تحت شرایط طبیعی، فشار جزئی اکسیژن جو به طور قابل توجهی تغییر نخواهد کرد، بنابراین اثر اکسیژن محلول اشباع می تواند نادیده گرفته شود. با افزایش دمای آب اکسیژن حل شده افزایش می یابد و مقدار اکسیژن محلول اشباع کاهش می یابد. شوری نیز اثر مستقیم و واضح بر روی اکسیژن حل شده دارد. با افزایش شوری آب، مقدار اکسیژن محلول اشباع کاهش می یابد.
در اکثر موارد، محتوای واقعی اکسیژن محلول در آب آبزیان پایین تر از اکسیژن محلول اشباع است. ارزش آن بستگی به اثر تعادل دینامیک هوادهی و مصرف اکسیژن در آب در آن زمان دارد. هنگامی که اکسیژن بزرگتر از مصرف اکسیژن، اشباع اکسیژن، گاه "اشباع" پدیده است، که معمولا در ظهر آفتابی رخ می دهد، تراکم جلبک، فتوسنتز قوی در حوضچه؛ هنگامی که مصرف اکسیژن غالب می شود، اکسیژن در آب به کاهش ادامه می دهد، نتایج به نظر می رسد در این زمان ممکن است حتی منطقه بی هوازی بی نظمی. پرورش حیوانات به نظر می رسد "سر شناور"، حتی "پان تنگ" پدیده. در فرهنگ حوضه، افزایش اکسیژن در آب عمدتا بوسیله فتوسنتز فیتوپلانکتون، انتشار اکسیژن، هوادهی مصنوعی (هوادهی مکانیکی، هوادهی شیمیایی و غیره) و انحلال طبیعی اکسیژن در جو است، اما در شرایط مختلف، نسبت این اثرات افزایش اکسیژن نیز متفاوت است. فتوسنتز در حوضچه ای که هنوز آب است، به عنوان راه اصلی برای افزایش اکسیژن است. حوضچه فشرده با تراکم بالا عمدتا توسط اکسیژن مصنوعی هوادهی می شود، و مواد مغذی فقیر و جریان آب به میزان زیادی به اکسیژن محلول اتمسفری کمک می کند.
مصرف اکسیژن در آب می تواند به منابع بیولوژیکی، شیمیایی و فیزیکی مصرف اکسیژن تقسیم شود. مصرف اکسیژن بیولوژیکی شامل اکسیژن حل شده توسط تنفس حیوانات، گیاهان و میکروارگانیسم ها است. در اکثر موارد مصرف اکسیژن پلانکتون و بنتوز در آب بیشترین میزان مصرف اکسیژن را در خود دارد. مصرف اکسیژن شیمیایی شامل تجزیه اکسیداسیون مواد آلی و اکسیداسیون و کاهش مواد معدنی در محیط است. مصرف اکسیژن فیزیکی عمدتا به اکسیژن موجود در آب به هوا در فر، اشاره دارد، تنها قسمت کوچکی از این فرآیند را فقط در رابط هوا و آب انجام می دهد.
